Volg ons

FacebookPinterest

Twitter

"En hoe ging het verder? De prins trouwde met assepoester. Algauw kregen ze ruzie. Je hebt me voor mijn geld getrouwd, zei de prins. En jij hebt mij alleen voor m'n uiterlijk gewild, riep Assepoester. Maar jouw uiterlijk zal verleppen, en mijn fortuin zal nog aangroeien, dat is dus geen eerlijke overeenkomst, bleef de prins ruziën. Onzin, zei assepoester, en liep gewoon het huis uit."

En toen ?

En toen ? En toen ? We vroegen het als kinderen als het voorlezen van het verhaaltje niet rap genoeg vooruitging. We vroegen het ook na die vreselijk onbevredigende slotzin "en ze leefden nog lang en gelukkig". De volwassenen werden er wat ongemakkelijk van. Waarom zouden zij er zelf nog een toekomstblik aan moeten toevoegen, als de illustere auteurs vonden dat het hier welletjes was. Hoezo 'en toen', het vertelselke was uit, want er stond ook nog EINDE onder. Punt gedaan. In een kindergeest is dat zeer onlogisch. Hoe kun je nu zo'n open doel creëren door te zeggen "ze leefden nog lang en gelukkig", en dan niet nieuwsgierig zijn naar hoe, en waar, en hoe lang en wat er met de overige personages gebeurt. Na zo'n avontuurlijk verleden en heden, hoe kon het sprookje in vredesnaam de zaak beslechten met geen enkele opening naar meer spannends? Ook iets van onvrede misschien met het de wel erg traditionele toekomst die een 'lang en gelukkig' impliciet liet verstaan. De vraag 'en toen?' stellen was een vorm van subversie en voorzekers voorbode van een toekomst als feministe.

En hoe gaat het verder ... het is het verlangen om in de toekomst te kunnen kijken, maar meer nog een uitdrukking van onze ontevredenheid met eindigheid en het niet kunnen beïnvloeden van zelfde toekomst. De wereld van sprookjes zijn we intussen ontgroeit. Ons eigen verhaal schrijven we zelf, onze toekomst moeten we niet voorspellen maar haar zelf proberen vorm te geven.
De toekomst is aan de vrouwen.
Sterkte allebei!

Zelden gezien, terugkomen van vakantie en in Belgiekske is het niét grijs en regenachtig. Dat helpt zeker en vast om vrolijk en met goede moed weer aan de slag te gaan. Autumn, and the living is easy .... een parafrase van het beroemde liedje uit Porgy & Bess. En het heeft niks, maar dan ook niks te maken met klimaatopwarming. In het Ukkelse meetpunt hebben ze sinds het begin van de metingen in 1833 21 keer kunnen vaststellen dat we in september nog temperaturen boven 30 graden haalden. De meeste van die voorvallen waren aan het begin van de jaren 1900, en het record stond op september 1929 met 33,9 graden. Allemaal in onverdachte tijden toen we nog niet apocalyptisch bang waren voor een klimaatwissel. Toen heette het gewoon nazomer. Het woord alleen al geeft aan dat het een gekend en zich herhalend fenomeen was: een stukje zomer dat nàkomt.

bloem

 

We zijn weer aan de week van de Vrijwilliger toe. Maar er bestaat ook nog eens, apart, de Dag van de Vrijwilliger. Die valt in een ander seizoen, namelijk in december. Je ziet hoeveel appreciatie er is voor het werk, de inzet, de motivatie, de betrokkenheid, en liefde die vrijwilligers binnenbrengen in een organisatie!

Hoewel, we hebben ook twee Moederdagen. De Antwerpse op 15 augustus en de gewone in mei. Maar zelden worden die allebei 'gevierd'. Gelukkig maar, want de meeste moeders ervaren het eerder als een supervermoeiend evenement. De kinderen hebben ontbijt op bed gemaakt, superlief, maar in de keuken wacht een puinhoop... De papa heeft als cadeautje een wafelijzer voorzien, superlief, maar nu moet dat natuurlijk meteen vandaag getest worden... En de mama van de mama, wiens feestdag het ook is nietwaar, gaat in concurrentie met de mama van de papa die eveneens bezoek verwacht .... STRESSSSS! Misschien ligt hier de verborgen reden waarom er hiervan twee moéten zijn, kwestie van de moeder versus schoenmoeder-stress te kunnen spreiden.

Misschien is het gewoon extreem Belgisch om altijd ook naast dé internationaal erkende dag een tweede eigen versie te hebben.
Zo is er Warme Truiendag, en één week later in februari heeft België de Dikke Truiendag. Zou het een dienstverlening aan de Hollandse breisters zijn, zodat ze, als hun trui niet tijdig klaar raakte, een week respijt hebben om nog met de Belgische dag te kunnen meedoen?

 

 

pruttelenPruttelen, zo weet iedere keukenprinses, betekent gaar laten worden door zachtjes te koken in een gesloten pan met vocht. Staat er 'pruttelen' dan behoeft dat geen verdere uitleg: geen gas- of ovenstand, geen exacte minutering. Het is hoorbaar en voelbaar wanneer een brouwsel pruttelt.

In Nederland zeggen ze sudderen. Daar hoor je er geen geluid bij, je ziet de bellen en bubbels zich niet opblazen bij het woord sudderen. Zo heeft het ook, in overdrachtelijke zin, een flauwe en negatieve betekenis, iets van een zwaktebod, van de boel niet oplossen, in casu een conflict laten sudderen, iemand in zijn eigen sop laten sudderen.
Dan is pruttelen véél sterker, en als ik dat mag suggereren, vrouwelijker. In de taal wordt het niet gelinkt aan onmacht, maar aan protest, zoals bij "tegenpruttelen".

Een nieuwe garçon weet soms niet wat ze bedoelt, wanneer ze, nog voor haar wat kalende bontjas van de schouders gegleden is, al naar de toog roept: "veur maai eh coupeke". Misschien dat in biercafés iedereen bij naam gekend is, maar in dit soort etablissementen kun je na meer dan dertig jaar trouwe klandizie hoogstens een 'herkenningsnaam' hebben, meestal gebaseerd op je fooi-gedrag of op je bestellingsgewoonten. Haar noemen ze 'het coupeke'.

Veel kans dat die oude coupe-glazen nu eerder gebruikt worden om een chocolademousse in op te dienen, maar vroeger werd er wel degelijk champagne uit gedronken.