Volg ons

FacebookPinterest

Twitter

Bij mijn grootouders was de oorlog een donkere schaduw die hen achtervolgde tot in tafelgewoonten toe. De geleden ontberingen maakten hen tot hun laatste dag tegenstanders van de verspilling van ook maar één morzeltje voedsel. Ook hun opvattingen over luxe waren door de oorlog ingekleurd. Je deed ofwel boter ofwel beleg op je brood, maar niet allebei want dat was erover, al te gekke en overbodige luxe. En néé het waren geen 'ollanders en hun keuken was verder niet karig. Om zich luxe-goederen te kunnen veroorloven, zijn er heel wat mensen die bereid zijn het menu te beperken tot boterhammekes met choco (van den Aldi), maar dat was niet het geval bij mijn grootouders. Niets verspillen vonden zij, maar wél lekker eten of eens een specialleke. De zaterdagse middagtraditie van peren en porto als dessert en lekker lang natafelen staat mij tot op vandaag nog voor ogen als luxe in alle betekenissen van het woord.

Voor een vrouw is een handtas geen luxe. Het is een noodzaak. Wij begrijpen echt niet hoe het mogelijk is het huis uit te gaan zonder. Wij begrijpen evenmin hoe het komt dat mannen àlles wat ze nodig hebben in een (weliswaar bolstaande) portefeuille gepropt krijgen. Bij nader inzien kan dat laatste wèl enigszins verklaard worden, want de meeste mannen bewegen zich door het leven in gezelschap van moeder, eega, zusje of vriendin waaraan ze kunnen vragen : "wil jij dit eens efkes in je handtas voor me meenemen?". De anderen schaffen zich na verloop van tijd toch zo'n mannen-sacoche aan. En de jongere generatie heeft een rugzak, dat is allemaal door die laptop en die tablet gekomen uiteraard.

We zijn allemaal oud genoeg om ons de jaarovergang van 1999 naar 2000 levendig te herinneren. De Millennium-bug die een scheet in een fles bleek. Laten we hopen de déze winter aangekondigde elektriciteits black-out hetzelfde lot beschoren zal zijn!



Intussen stijgt de spanning, en gaan sommigen zich voorbereiden alsof er een oorlog dreigt en we allemaal de schuilkelders inmoeten. 



Van firma's die relatiegeschenken fabriceren krijg ik de vraag of ik mijn contacten dit jaar, in plaats van een fles bubbels of een stylo met opdruk, niet liever een “overlevingspakket” met een zaklamp, een usb stick met krachtige powerbank en soortgelijk gerief wil aanbieden. Hahaha, goed geprobeerd. Maar dank u, nee.

"Diamonds are a girl's best friend" dat zegt me niets. Doe mij maar parels. Die staan voor mij voor pure luxe, elegantie, schoonheid.

Dat komt door mijn grootmoeder. Die had een prachtig parelsnoer waar ze niet zuinig op was, in de zin dat ze het héél vaak droeg. Maar ze was er wél zuinig op, in de zin dat ze er zo liefdevol over sprak als was het een persoon, en dat ze er extreem goed zorg voor droeg. Van het ritueel om de parels om te doen en uit te doen was ik als kind de gefascineerde getuige. Ze lagen niet zomaar op een hoopje met andere sierstukken. Ze gingen apart 'rusten' zoals mijn grootmoeder zei, in een mooi doosje. Ze werden er niet gewoon ingelegd en uitgehaald, ze werden elke keer even om en om gekeerd, tegen het licht gehouden, hun discrete glans werd bewonderd, ze werden als een baby teder opgepakt of in zijn bedje te slapen gelegd.

zwarte-piet-3Vreemde nieuwszomer, vreemde staat van de wereld. We zijn, zelfs als we niet uit onderwijs-middens komen, toch allemaal zo’n beetje geneigd om te denken dat die zomermaanden een ‘reces’ inhouden, niet enkel in het onderwijs, maar alom. In politiek, gerecht, de media. Het heet toch niet voor niets komkommertijd – dat is omdat er niets gebeurt en je de komkommers kunt horen groeien. Vlaams minister-president Geert Bourgeois vond dat hij wél nieuws had en lanceerde zijn onsterfelijke uitspraak "In volle komkommertijd is van een augurk een komkommer gemaakt”. Van ieder ander hadden we in deze uitspraak zelfs een seksuele dubbele bodem kunnen vermoeden, maar bij onze bonenstaak willen we ons geen augurken voor de geest halen.